Sonra…Gecenin hüznü gelip öpüyor alnımdan…
Kendi kendine gelin güvey olmak bu olsa gerek…
Seni hep sensiz yaşayacağımın sancısı,bilinen en acı gerçek…
Varlığını hayal edince gülesim geliyor birden..gayri meşru bir tebessüm bu , hiç varolmayan biz’den…
Bir keresinde mutlu etmiştin beni, şimdiyse perişan bıraktığın için sevinçlerimin hepsi öksüz kaldı (gözü açık giden) bu ruhsuz bedenden geriye…
Hiç kıramadığım için kıymetim olmadı sende…
haklıydın Belki de … sadece sevdiğimi söylerdim sana en masum halimle…
Sevdalı olmayanı daraltır tabi böylesine çok sevilme…
Bitti demeye dili varmıyor yüreğimin..
Sadece iki kelime söyleyebiliyor umutla,utanarak…
Seni seviyorum, beni sevmeyenim…
Bak yine
Hep aynı beste sana dair …
Hep aynı güfte …
şu konuyu okuyup binlerce sayfalık yorum yazmak isterdim. ama bazen SÖZÜN BİTTİĞİ YER vardır.
bazen SÖZ ÜSÜTNE SÖZ SÖYLEMEK abesle iştigal olur...
sadece alıntı yaptığım kısmın altına aynen imzamı atarım dersem yeterli olur mu?
emeğine, yüreğine sağlık. dilerim umutların, hayallerin senin istediğin şekilde sonuç bulur...
